"Bogurodzica" , najstarsza polska pieśń religijna i zarazem najstarsza pieśń bojowa polskiego rycerstwa, pochodzi prawdopodobnie z końca XIII wieku. Kunsztowna i niezwykle oryginalna melodia tej pieśni jest dziełem wybitnego kompozytora, niestety Anonima, nieznanego chociażby z nazwiska czy imienia. Zdaniem historyków i muzykologów, jest on także twórcą tekstu, idealnie zespolonego i złączonego z linią melodyczną. W miarę rosnącej popularności tekst "Bogurodzicy" rozrastał się o dalsze zwrotki, przez co ich liczba w XV wieku dochodziła do dwudziestu siedmiu. Z potwierdzeń wielu historyków "Bogurodzica" w XV wieku była już powszechnie znaną pieśnią wśród polskiego rycerstwa. Stąd też Jan Długosz, znany polski kronikarz, w swym dziele "Kroniki Sławnego Królestwa Polskiego" nazwał ją "patrium carmen", czyli pieśnią ojców. Przy użyciu współczesnej terminologii można ją określić jako pieśń ogólnonarodowa. Pod taką postacią "Bogurodzica" towarzyszyła wojską polskim przed bitwami m.in. z Krzyżakami: pod Grunwaldem w 1420 roku, pod Dąbkami koło Nakła nad Notecią w 1431 roku, a także przed bitwą z księciem litewskim Świdrygiełłą pod Wiłkomierzem w 1435 roku. Melodia "Bogurodzicy", zagrzewała wojów do walki, poruszała ich serca.